niedziela, 16 października 2016

  Zachodni skraj Puszczy Kampinoskiej. 2 trasy, które raz w życiu każdy powinien zobaczyć.  Kraina spokoju, mało znana i odludna. Rozległe bory sosnowe z jałowcami, konwalie, jeden z największych rezerwatów w KPN. Możliwość wędrówki "wydmową granią" ponad matecznikiem zwierzyny na bagnach- krajobrazowo teren niepowtarzalny. Jesienią feeria barw, dywan liści, zimą trwała zieleń. Torowisko kolejki wąskotorowej. Piaski Królewskie, Białe Góry Śladowskie, Krzywa Góra, Kozie Góry, Wilcze Tułowskie, Famułki, Łasica.

Fotorelacja z dwóch okrężnych tras z opisami: 

https://www.flickr.com/photos/33189092@N03/albums/72157674757655136

  Dojazd: samochodem do Piask Królewskich (parking, polana biwakowa, wyjście na szlaki) lub PKS Polonusbus z Warszawy Gdańskiej do Nowin (60-80 min jazdy). 

   Rowerem z Metro-Młociny ok. 45 km, z Nowego Dworu Maz. (pkp) ok. 23 km przez Kazuń, wał wiślany lub szlakiem zielonym skrajem Puszczy, z Sochaczewa (pkp) lub z Teresina (pkp) przez Granicę i Puszczę- ok. 25 km.  

niedziela, 09 października 2016

Przez Wysoczyznę Żelechowską, mezoregion Niziny Południowopodlaskiej, rozciętą dolinkami Okrzejki i Wilgi (młyny wodne, małomiasteczkowa zabudowa Żelechowa i Parysowa, umiarkowane zjazdy i podjazdy, punkty widokowe). 

Album z trasy z opisami (najlepiej kliknąć na pierwsze zdjęcie i przesuwać w prawo):

https://www.flickr.com/photos/33189092@N03/albums/72157671295929594

Trasa (72 km): PKP Mika (pociąg Warszawa- Dęblin)- Kozice- Trojanów- Grąd- Żabieniec- Ruda- Babice- Skruda- Kurzelaty-Olszyniak- Rybaki- Zaryte- Stare Zadybie- Żelechów- Gózdek- Wilczyska- Zwola Poduchowna-Zwola- Ryczyska- Glinki- Miastków Kościelny- Oziemkówka- Kamionka- Wilchta- Parysów-Poschła- Trąbki Huta Czechy- Lipówki- PKP Pilawa.

poniedziałek, 03 października 2016

Przejazd przez południową część Kampinoskiego Parku Narodowego.

Cały album z trasy z opisami: https://www.flickr.com/photos/33189092@N03/sets/72157673259640002

PKP Teresin- Gnatowice- Zawady- Łazy- Kirsztajnów- Lasocin- Izabelin Leśny- Granica-Narty- Zamczysko- Łubiec- Debły- Ławska Góra- Wyględy- Zaborów Leśny- Buda- Mały Truskaw- Lipków- Izabelin C- Klaudyn- Bemowo- Zacisze- 80 km.

środa, 28 września 2016

Galeria zdjęć z opisami: 

https://www.flickr.com/photos/33189092@N03/albums/72157673277051140

Trasa rowerowa: Mińsk Maz.- Stara Niedziałka- Mistów- Jez. Torfisko- Czarna, stawy- Kolonia Ładzyń- Ładzyń, Jez. Bagno- droga krajowa 50- Stanisławów- Papiernia- Międzyleś- Szczepanek- Tuł- Ostrówek- PKP Klembów. Ok. 45 km. 

   Trasa z wykorzystaniem biletu strefowego Kolei Mazowieckich (ważny 6 godzin). W Mińsku dużo drewnianych domów pośród nowoczesnej, ciekawej zabudowy centrum. Za miastem skraj lotniska wojskowego: można trafić na startujące odrzutowce (zatyczki przydatne). W Niedziałce odrestaurowany dworek i stawy, potem przejazd nad autostradą A2. Falista szosa (skraj wysoczyzny) doprowadza nad częściowo zarośnięte (ale i tak rozległe) jez. Torfisko (rezerwatu nie zrobią dziady chyba i za sto lat). W pobliskim lesie sosnowym kolejne jeziorko. Gruntowymi drogami, przez zagajniki (wysyp jeżyn!) do kolejnego jeziora- Bagna w Ładzyniu. Z konieczności przejazd drogą krajową- tirową bez pobocza (miałem farta, jechał przede mną przez pół drogi traktor, więc nikt mnie nie stresował, za to my razem zrobiliśmy korek na 5km:))))). Za Stanisławowem niewielki ruch, słabo zarysowana dolinka Rządzy i początkowo szeroka droga przez Puszczę Sulejowską (patrz inne albumy), przechodząca w zarastającą i piaszczystą na terenie dawnych pożarzysk. Ładna aleja klonowa za Międzylesiem, wydmy pod Tułem i klimatyczne Wilcze Bagno pod Ostrówkiem. Dorzucam zdjęcia z rezerwatu Dębina w porze wiosennej, gdy zakwita runo. 

sobota, 07 marca 2009


Zapraszam na rowerowe rozpoznanie wschodniego Mazowsza. Tereny atrakcyjne i łatwe do zdobycia- dojazd liniami kolejowymi, nieuuczęszczane szosy. Trasa prowadzi skrajem wysoczyzn lub w dolinach rzecznych- na początku trochę różnic terenów i miejsc widokowych. Lasy, łąki, czyste wody Liwca, dwa jeziora, atrakcyjne w miarę miejsca jak zamek w Liwie, Węgrów znany nie tylko z biesiad disco polo, skansen zabytkowych budowli wiejskich w Suchej. Najlepiej wyruszać przy wietrze z pd.-wschodu.

Trasa: Sosnowe (linia do Siedlec)- Bojmie- Słuchocin- Sucha Nw.- Polków Daćbogi-Ziomaki-Grodzisk- Karczewiec-LIW-WęGRóW-Popielów- Turna- Grubaki-Górki Boże-Paplin- Kalinowiec- Twarogi-Wygorzele- Kamionna-Baczki- Ostrówek Węgrowski (linia Małkinia-Warszawa Wileńska), 65 km. Można jechać z Siedlec przez Chodów na wzgórza w Kisielanach, stąd do Suchej przez Mokobody i cudowne (?) źródło w Budzieszynie.

Wyruszaj na wirtualną przejażdżkę- kliknij w link!


12:38, tomek81277 , 6. Wschód
Link Komentarze (2) »
piątek, 13 lutego 2009

Zapraszam na stronę bloga Zacisze, gdzie w kategorii Okolice obejrzeć można album ze zdjęciami mało znanych, ale bardzo ciekawych zakątków tego niepozornego "miasta", jakim są Marki.

WIRTUALNA WYCIECZKA

niedziela, 01 lutego 2009

 

Mazowiecki PK - obejrzyj fotoalbum

Więcej o Mazowieckim oraz mapa - patrz link z boku witryny.

Patrz też: Radiówek.

sobota, 24 stycznia 2009

http://flickr.com/photos/34382787@N08/sets/72157612479657793/


O linii otwockiej napisano wiele, jest też obiektem pożądania dla wielu osób zamierzających kupić w atrakcyjnym miejscu działkę i osiedlić się w starym, sosnowym lesie na rubieżach Mazowieckiego Parku Krajobrazowego. Willowy Anin ze swoimi Poprzecznymi i śladami po Tuwimie, Gałczyńskim, Radość i Międzylesie za samą nazwę- te strony po prostu się lubi. Niegdyś przyjmowały w letnie miesiące tysiące Warszawiaków żądnych odpoczynku, których nie było stać na Zakopane itp., ale odpoczywali za to w zdrowym otoczeniu i woni eterycznych olejków. Nawet dzisiaj, póki nie do końca przegrodzono leśne drogi płotami rezydencji, można do woli spacerować i jeździć rowerem po obrzeżach linii otwockiej , odkrywając wiele ciekawych zakątków.

Warto zajrzeć na strony związane z linią, gdzie wyeksponowano wiele fotografii archiwalnych i udokumentowano oryginalne budownictwo nadświdrzańskie oraz na gazeta.pl do spacerownika po Aninie i Wawrze.

piątek, 26 grudnia 2008

 

  Zobacz galerię 119 zdjęć z baz przeciwlotniczych nad Zalewem Zegrzyńskim, fortu Beniaminów oraz pięknych lasów Nieporęckich (uroczysko Białobrzegi i Radzyminek).- opcja details lub slideshow.


Dojazd: szosa Warszawa- Nieporęt- ul. Płochocińska, autobus 705 lub 734 z żerania fso- co godzinę, 35 min jazdy (odjazd 15 min po pełnej godzinie, parzyste- kursy do Rynii), można przewieźć bezpłatnie rower. Pociągi KM z W-wy Gdańskiej przez Legionowo do Dąbkowizny (Radzymin/Tłuszcz)- głównie latem. Polecana trasa z Białobrzegów lub Rynii przez Dąbkowiznę i Puszczę Słupecką do Czarnej Strugi (bus 718) lub Olesina (120,134).

Polecana szczegółowa internetowa mapa gmin Nieporęt i Radzymin.

W lasach liczne szlaki rowerowe gm. Nieporęt i rowerowego powiatu legionowskiego (opisy na stronach).

Teledysk patronacki- polecam! (gdzieś było tłumaczenie, zgubiło się)

Beniaminów wieś przy szosie Nieporęt – Radzymin. W lesie, 3 km za pętlą 705 w Białobrzegach znajduje się duży fort z 1904 roku, element pasa fortyfikacji rosyjskich. Fort Beniaminów położony jest na linii Warszawa-Zegrze (6km od Zegrza). Miał bronić tej linii razem z czterema innymi fortami. Dwa z nich: Wawer i Kawęczyn, zostały wzniesione w latach 1892-1893 w ramach Twierdzy Warszawa. Natomiast pozostałe dwa forty w Pustelnikach i Maciołkach nigdy nie doczekały się realizacji. Ich budowę zaprzestano na oczyszczeniu przedpola i przygotowaniu dróg fortecznych. W 1909 roku podjęto decyzję o likwidacji Twierdzy Warszawa. Na początku zlikwidowano umocnienia po praskiej stronie Wisły (m.in. forty: Kawęczyn i Wawer). Fort w Beniaminowie w 1913 roku został rozbrojony, ale nie został wysadzony w powietrze. Nie dokończono także jego budowy. W czasie I wojny światowej stanowił ogniwo niemieckiego pasa umocnień Bruckenkopf Warschau (Przedmoście Warszawskie). W okresie od 22.VII.1917 do II.1918 w forcie i koszarach internowanych było stu legionistów, którzy odmówili złożenia przysięgi na wierność Cesarstwu Austriackiemu. Wśród więźniów był m.in. Stefan Rowecki „Grot”, późniejszy generał AK. Beniaminów znajdował się w 1920 roku na przedpolu II linii obrony stolicy i został skutecznie obroniony przed bolszewikami. W 1921 roku przebywali w forcie żołnierze Semena Petlury, internowani po zakończeniu walk na Ukrainie i przebiciu się do Polski. W trakcie II wojny światowej Niemcy ponownie zajęli fort i umocnili linię Warszawa-Zegrze. W Beniaminowie powstał obóz dla jeńców radzieckich: Stalag 368. W 1944 lotnictwo radzieckie doszczętnie zbombardowało obiekt, który po wojnie częściowo wysadzono w powietrze. Po wojnie teren zajmowało przez pewien czas wojsko. Następnie znajdowała się tutaj pieczarkarnia.Na terenie fortu Beniaminów w okresie poprzedzającym wprowadzenie stanu wojennego swoją strzelnicę i plac ćwiczeń miały jednostki specjalne milicji, ćwiczące przed desantem na teren Szkoły Oficerów Pożarnictwa przy Potockiej w Warszawie.


Ziemno-betonowy fort wybudowano na planie nieregularnego pięcioboku. Jest to standardowy projekt inż. Wieliczki dostosowany do warunków terenowych. Przez to fort ma kształt asymetrycznego trapezu. Szyja jest oparta w kierunku zachodnim, natomiast cały fort kieruje się w stronę północno-wschodnią.

Obiekt posiadał jeden wał dla artylerii i dla piechoty. Jest on aktualnie trochę zniszczony w kilku miejscach. Koszary, wybudowane w szyi fortu, były bronione przez kaponierę szyjową. Kaponiera ta niestety została zniszczona, jak też część środkowa koszar. Koszary są połączone z wałem za pomocą poterny z czterema wyjściami na dziedziniec fortu. Poterna jest przykryta nasypem ziemnym i lekko skręca na południe, dzieląc teren fortu na dwie części (większą północną i mniejszą południową). Przy wale prawego czoła poterna łączy się ze schronem pogotowia dla artylerzystów. W barkach fortu były dwa wolnostojące tradytory (po jednym na południu i północy). Pozostały po nich tylko zwały betonu.

Fort posiada oczywiście fosę. Była ona broniona przez kaponierę na wschodzie i dwie półkaponiery (północna i południowa). Żadna z kaponier nie przetrwała do naszych czasów natomiast galeria przeciwskarpowa nie została nigdy wykonana. Kaponiery były połączone z dziedzińcem za pomocą potern z wyjściami w wale. Aktualnie istnieje tylko poterna środkowa, chociaż prowadzi do nieistniejącej kaponiery. Po pozostałych poternach nie pozostały nawet wejścia. Wejścia do potern zabezpieczone zostały przelotniami i posiadały magazyny dla artylerii. Nad wejściami wybudowane były schrony pogotowia dla artylerzystów. Pomiędzy schronami a magazynami znajdowały się windy do podawania amunicji do działek. Na samym wale usytuowane zostały stanowiska dla działek przeciwszturmowych. Po stanowiskach nie ma teraz nawet śladu. Być może do rozpoczęcia wojny nie zostały wybudowane (www.forty.hg.pl).

Od strony szosy witają nas koszary szyjowe, sale są półkoliście sklepione. Na górze charakterystyczny rządek wywietrzników kazamat. Cały kompleks wyraźnie coraz bardziej popada w ruinę, wszystko ogarnia piasek i samosiejki drzew, wały rozjeżdżają motocrossowcy. Jego właściciel - Agencja Mienia Wojskowego - wynajmuje historyczne nasypy firmom, które przeprowadzają tu jazdy próbne. Sęk w tym, że obiekt jest niezwykle cenny i wpisany do rejestru zabytków. Na próby samochodowe na historycznych wałach potrzebna jest zgoda konserwatora. A konserwator zabytków udaje, że nic się nie dzieje.
Zwały betonu, rozległe dziedzińce i nieliczne mroczne korytarze podziemne (wymieniona wyżej poterna) nadal jednak przyciągają poszukiwaczy skarbów, militarystów i różnej maści poszukiwaczy przygód. Istnieje tu kilka tras wspinaczkowych. Naprzeciw wjazdu do fortu stała niegdyś gajówka.

Białobrzegi wieś i wojskowe osiedle przy wschodnim brzegu Zalewu, na skraju Lasów Nieporęckich, tworzące wraz z Rynią i Pilawą duży kompleks wypoczynkowy. Dojazd A: 705 z Warszawy – Żerania oraz PKS (dw. Zachodni – Radzymin/ Załubice). Pod lasem, na wschód od wsi i na pn. od pętli 705, przy strzelnicy, na zalesionym wzgórzu znajduje się cmentarz – mauzoleum 30.000 żołnierzy radzieckich, poległych w trakcie forsowania silnej linii obrony hitlerowskiej na Narwi w 1944 roku (VIII. 1944 – I.1945).

W 1907 na ziemiach folwarku zbudowano koszary dla garnizonu fortu Beniaminów. Powstał kompleks kilkunastu charakterystycznych ceglanych koszarowców (dziś naprzeciw pętli 705). Obiekty wyróżniają się bogatymi ceglanymi dekoracjami. Koszary pokryto spadzistymi dachami z niewielkimi, półkolistymi okienkami, charakterystycznymi dla carskiego budownictwa garnizonowego. W okresie międzywojennym w białobrzeskich koszarach stacjonował 2 Batalion Radiotelegraficzny. Od sierpnia 1941 do lipca 1944 roku przebywało tu i w forcie Beniaminów ponad 30 tys. jeńców radzieckich. Połowa z tych żołnierzy została tutaj zamordowana. Hitlerowcy internowali w koszarach także żołnierzy włoskich po rozpadzie osi Rzym - Berlin, po wojnie można było na brzegu lasu napotkać włoskie kamienie nagrobne.

We wsi 7 pomnikowych dębów, na rondzie pomnik Legionów. Nad zalewem ośrodki wypoczynkowe, plaża przy dawnym hotelu Mazowsze, skąd piękny widok na główny zbiornik Zalewu.ªªªPrzechadzki do fortu Beniaminów, nad śródleśne jezioro Parów Karaski.Od hotelu Mazowsze można przespacerować się wałem wzdłuż brzegu Zalewu do starej części wsi i przystani Diana Marina (barek), przy brzegu ładne łączki i olsy lasu zwanego Laguną.Od pętli 705 na południe- las sosnowy z wydmami i zabagnioną dolinką wiosną pełną kosaćców.

Warto znależć się otoczonej borami sosnowymi Rejentówce, dawnym letnisku, zwanym też Brzozowymi Sieniami (szosą do Załubic – ul. Wróblewskiego). W dwudziestoleciu międzywojennym rejent Zygmunt Korniłowicz kupił piaszczyste laski, które po rozparcelowaniu na działki sprzedał z dużym zyskiem warszawiakom. Na letnisko ze swoimi kotami przyjeżdżała i opisywała je ciepło pisarka Helena Boguszewska. Można tu zażyć kąpieli w meandrującej, ładnie wciętej Rządzy (ul. Rzeczna), albo przespacerować się pachnącymi ziołami łąkami w kierunku Łosia i Mokrego.W Rudzie za Rejentówką rośnie ładny okaz wiązu górskiego. Na jego wysokości za rzeką stał dawniej majątek Dąbrowszczyzna, którego właściciele również sprzedawali parcele letniskowe w sąsiednim lesie. Podmokłe łąki ciągnące się między lasami od Rudy po Sokołówek (tzw. Koźlicha) są związane z opowieściami o straszących tu diabłach. Dąbrowszczyznę i okolice a także radzyminskie targi barwnie opisuje we wspomnieniach T. Dąbrowski.

W lasach między Sokołówkiem, Łosiem a Rejentówką szkoliły się warszawsko – praskie oddziały AK oraz oddziały wołomińskiej AK– „Rajski Ptak”; pod Sokołówkiem istniało „Orle Gniazdo” – obozowisko szkolenia bojowego instruktorów Szarych Szeregów.

W wiosce Mokre (3 km w kierunku Kuligowa) na drzewie kapliczka w miejscu śmierci w 1920 r. dowódcy 29 pułku Strzelców Kaniowskich majora Stefana Waltera. Ze wsi ŁOSIE (5 km szosą kuligowską) pochodził Marian Pisarek, wychowanek Szkoły Podchorążych w Komorowie, as polskiego lotnictwa, dowódca eskadry myśliwców armii Pomorze w 1939 r. Walczył w Bitwie o Anglię, zginął na francuskim niebie.Dwukrotnie odznaczony Virtutti Militari, zajmował 6 miejsce w rankingu pilotów pod względem strąconych niemieckich samolotów.
 
1 , 2 , 3 , 4 , 5